این تحقیق به منظور تعیین اثر باکتری پسودوموناس فلورسنس (Pseudomonas fluorescens) بر افزایش میزان جلبکهای مورد استفاده در آبزی پروری، از قبیل کتوسروس (Chaetoceros)، اسکلتونما (Skeletonema)، تتراسلمیس (Tetraselmis) و کلرلا (Chlorella)  به اجرا درآمد. برای این منظور ابتدا باکتری مورد نظر از آب استخرهای مولدین کارگاه تکثیر و پرورش میگوی کلاهی با کمک محیطهای کشت افتراقی و Zobell2216E استخراج، خالص سازی و سپس تولید انبوه گردید. جلبکهای مورد نظر با محیط کشت کانوی (Conway) تکثیر شده و در مرحله شکوفایی با باکتری فوق در آزمایشات گوناگون در قالب تیمارهای متفاوت و بصورت کشت ترکیبی مورد بررسی قرار گرفتند. مطالعات صورت گرفته نشان داد که با درصدهای مختلف از باکتری فوق می توان جایگزین بخشی از محیط کشت جلبک استفاده نمود. نتایج حاصله تاثیر قوی و مثبت باکتری مزبور را بر رشد جلبکهای پرورشی نشان می دهد. به گونه ای که می توان به تنهایی از باکتری پسودوموناس فلورسنس در تکثیر جلبک و به میزان 50 تا 150 میلیگرم در لیتر استفاده نمود. این امر یک ره آورد جدید در پرورش جلبک تلقی می گردد. این باکتری به تنهایی می تواند برای جلبکهای کتوسروس و تتراسلمیس بصورت محیط کشت جدید معرفی گردد، در حالیکه برای جلبک اسکلتونما توانایی عملکرد بصورت یک محیط مستقل را ندارد.

زمینه و هدف: فلاو آنزیم دو عملکردی PutA (Proline utilization A) از دو دومن پرولین دهیدروژناز و - D پیرولین -5-کربوکسیلات دهیدروژناز تشکیل یافته و نقش مهمی در مسیر متابولیسم پرولین به گلوتامات ایفا می کند. هدف از این تحقیق، جداسازی و شناسایی باکتری های تولیدکننده فلاوآنزیم  PutAبا خصوصیات کینتیکی مناسب بود.روش بررسی: برای این منظور نمونه های خاک مورد نیاز از مناطق مختلف دربند، درکه، دماوند و فرحزاد در شهر تهران جمع آوری شدند. جداسازی و غربالگری میکروارگانیسم های تولیدکننده فلاوآنزیم دو عملکردی با استفاده از دو روش تکنیک کشت غنی در محیط کشت اختصاصی پرولین و رنگ سنجی آنزیمی با واکنش رنگی فورمازان انجام شد و با سنجش آنزیمی تایید گردید. شناسایی سویه جداسازی شده با کمک خصوصیات فنوتیپی و بیوشیمیایی انجام گرفت و فعالیت ویژه فلاوآنزیم محاسبه شد.یافته ها: از مجموع 400 باکتری جداسازی شده، تنها یک سویه تولیدکننده PutA بود که به عنوان Pseudomonas fluorescens تشخیص داده شد. فعالیت ویژه فلاوآنزیم نسبت به پرولین و -D پیرولین -5- کربوکسیلات به ترتیب 22.4 U/mg و 10.7U/mg محاسبه گردید.نتیجه گیری: فعالیت ویژه این آنزیم نسبت به پرولین و -D پیرولین -5- کربوکسیلات در مقایسه با مقادیر فلاوآنزیم های جدا شده از منابع دیگر، قابل قبول می باشد.

این پژوهش با هدف تعیین توان سویه های بومی پسودوموناس فلورسنس در بهبود جذ ب عناصر غذایی توسط گندم، انجام گرفت. به این منظور در یک آزمایش گلخانه ای و بر اساس طرح RCBD ، گندم بهاره رقم مغان 1، با 40 سویه بومی پسودوموناس فلورسنس در 4 تکرار مایه زنی گردید. هنگام برداشت، گیاهان مایه زنی شده با 17 سویه که به لحاظ شاخص های رشد گندم پاسخ بهتری نشان داده بودند، انتخاب شدند و غلظت عناصر غذایی شامل آهن، روی، منگنز، فسفر و پتاسیم در اندام های هوایی آنها مورد سنجش قرار گرفت. داده های آزمایش با استفاده از نرم افزار کامپیوتری MSTAT-C مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند. بر اساس نتایج حاصل، مایه زنی گیاه با سویه های مختلف پسودوموناس فلورسنس، موجب بهبود جذب عناصر غذایی توسط گندم گردید ولی اثر کلی تیمارهای مایه زنی شده تنها برای غلظت آهن (P<0.01) و منگنز (P<0.05) به سطح معنی دار رسید. سویه های B36, B9 بالاترین غلظت و بیشترین مقدار جذب آهن را موجب شدند و بطور معنی دار (P<0.05) بر شاهد مایه زنی نشده برتری داشتند. عملکرد بیولوژیک بالاترین همبستگی معنی دار را با مقدار جذب آهن (R2=0.91**) و پایین ترین همبستگی را با مقدار جذب پتاسیم (R2=0.22*) نشان داد.

گونه پسودوموناس فلورسنس از مهمترین انواع باکتریهای ریزوسفری محرک رشد گیاه (PGPR) به حساب می‎آید. دراین تحقیق توان سویه‎های بومی این باکتری که از مزارع مختلف زیر کشت گندم جداسازی شده‎اند، برروی شاخص‎های رشد گندم مورد بررسی قرار گرفته است. برای این منظور دوسری آزمایش در شرایط گلخانه‎ای بر روی خاک یک مزرعه زیرآیش در دوحالت سترون و غیرسترون ، براساس طرح پایه RCBD در چهار تکرار، انجام گرفت. در خاک سترون شده تیمارها شامل 22 مایه تلقیح تک‎سویه‎ای (1 B تا 22 B)و یک تلقیح با مخلوط سویه‎ها(23 B) و درخاک غیر استریل بصورت 39 تلقیح تک‎سویه‎ای (1B تا39 B) و یک تلقیح با مخلوط سویه‎ها(40 B) بودند. بعلاوه برای هر خاک یک تیمار شاهد تلقیح نشده (B0 ) نیز منظورگردید. بذرهای گندم بهاره،رقم مغان 1 درشرایط سترون جوانه‎دار وسپس درگلدانها کاشته‎شدند.در دورة رشد گیاه، رطوبت گلدانها با اضافه‎کردن آب مقطر در محدودة 80 درصدFC نگهداری‎شد. سه هفته پس از کاشت، اولین اندازه‎گیری طول بوته‎ها، انجام گرفت. هنگام برداشت گیاه نیز شاخص‎های رشد شامل طول گیاه ، تعداد پنجه، تعداد سنبله، وزن خشک اندام‎‎‎های هوایی و دانه تعیین شدند.تجزیه و تحلیل داده‎ها با استفاده از نرم‎افزار کامپیوتری MSTAT-C انجام گردید. نتایج بدست آمده از آزمایش‎های گلخانه‎ای حاکی از این هستند که پاسخ گندم به تلقیح با سویه‎های بومی پسودوموناس فلورسنس، در اکثر موارد مثبت بوده است. در خاک استریل، تلقیح بیشترین تأثیر را روی طول گیاه در مراحل ابتدائی رشد آن داشت، بطوریکه تمام گیاهان تلقیح شده نسبت به شاهد افزایش طول قابل توجهی نشان دادند.(P<0.01) در خاک غیراستریل هم افزایش معنی‎داری در طول گیاه در سطح 5 درصد و همینطور در تعداد خوشه‎ها در سطح 1 درصد حاصل گردید. در هر دو خاک تأثیر مثبت تلقیح روی تعداد پنجه نیز کاملاً مشخص بود، بطوریکه در هر مورد، میانگین‎های حداقل چند تیمار تلقیح با باکتری، بطور معنی‎دار در سطح 5 درصد بر شاهد تلقیح نشده برتری داشتند.اگر چه تلقیح با اغلب سویه ها موجب افزایش وزن خشک اندام هوایی ودانه ها گردید ولی در مجموع این افزایش به لحاظ آماری درسطح 5% معنی دار نشده است0.

در این تحقیق فراوانی پسودوموناس‎های فلورسنت در فراریشه گندم و توان 40 جدایه از گونه Pseudomonas fluorescens بعنوان عوامل انتاگونیست در برابر قارچ عامل بیماری پاخوره گندم (G.g.tritici) مورد بررسی قرار گرفت. به این منظور نمونه‎های گیاه همراه با خاک فراریشه‎ای آن از مزارع متعدد گندم در استان تهران، دشت قزوین و گرمسار جمع آوری شدند. شمارش این باکتریها با روش کشت رقت‎های خاک روی ظروف پتری حاوی محیط اختصاصی S1 انجام گرفت. کشت خالص هر جدایه، پس از چند واکشت روی همان محیط تهیه گردید و جدایه‎ها براساس مطالعات میکروسکوپی و آزمون‎های فیزیولوژیک و بیوشیمیایی، تفکیک و شناسایی شدند. اثر بازدارندگی سویه‎ها بر روی قارچ عامل بیماری پاخوره گندم، با استفاده از دو محیط PDA و NA بررسی شد. براساس نتایج حاصل، جمعیت قابل توجهی از پسودوموناس‎های فلورسنت در ریزوسفر گندم حضور داشتند که تعداد آنها در مزارع مورد مطالعـه در محدوده 5´103-1.2´106 در هر گرم خاک قرار داشت. اکثر سویه‎ها در روی هر دو محیط PDA و NA توانایی جلوگیری از رشد قارچ G.g.tritici را در شرایط آزمایشگاهی نشان دادند، اما این توانایی برای همه سویه‎ها یکسان نبود و درصد بازدارندگی از 0 تا بیش از70 % مشاهده شد.

زمینه و هدف: پسودوموناس آئروژینوزا یک باکتری بیماری زای فرصت طلب است. این باکتری عفونت های شدید و کشنده در افرادی که ایمنی سرکوب شده دارند، ایجاد می کند. باکتری دارای یک فلاژل قطبی است. فلاژل و فلاژلین، زیر واحد ساختاری فلاژل، نقش مهمی در بیماری زایی پسودوموناس آئروژینوزا بازی می کند. فلاژلین از راه میانکنش دومین های انتهای آمینی خود با TLR-5، پاسخ های ایمنی را بر می انگیزد. هدف ما در این مطالعه کلونینگ و بیان انتهای آمینی فلاژلین پسودوموناس آئروژینوزا و ارزیابی آنتی بادی های تولید شده بر علیه آن در مهار حرکت پسودوموناس آئروژینوزا بود.روش بررسی: ناحیه کد کننده اسید آمینه های 1-161 فلاژلین با PCR تکثیر و در وکتور pET28a کلون شد. پروتئین نوترکیب در میزبان بیانی BL21(DE3) بیان و با استفاده از ستون Ni2+-NTA خالص گردید. واکنش ایمنی پروتئین نوترکیب با آزمون وسترن بلات مورد بررسی قرار گرفت. پروتئین انتهای آمینی فلاژلین به خرگوش تزریق و از آنتی سرم تولید شده در بدن خرگوش برای مهار حرکت پسودوموناس آئروژینوزا 8821M استفاده شد.یافته ها: انتهای آمینی فلاژلین به خوبی در میزبان بیانی اشریشیاکلی BL21(DE3) بیان شد. آنتی بادی های ضد فلاژلین و انتهای آمینی فلاژلین با پروتئین نوترکیب واکنش نشان دادند. آزمون مهار حرکت باکتری ثابت کرد که آنتی بادی های پلی کلونال برعلیه انتهای آمینی فلاژلین قادرند حرکت پسودوموناس آئروژینوزا 8821M را مهار کنند.نتیجه گیری: دومین های انتهای آمینی فلاژلین ممکن است در طراحی واکسن های نوترکیب بر علیه عفونت های پسودوموناس آئروژینوزا مورد استفاده قرار گیرند.

جهت مطالعه توان القایی باکتری اندوفیت Pseudomonas flourescens FY32 در بهبود رشد و افزایش مقاومت کلزا به تنش شوری، از طریق رهیافت پروتئومیکس، آزمایشی بصورت آزمایش فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی در سیستم کشت هیدروپونیک با چهار تکرار اجرا شد. فاکتور های آزمایش به ترتیب شامل تنش شوری در دو سطح (صفر و 300 میلی مولار نمک کلرید سدیم)، تلقیح با باکتری و عدم تلقیح بود. نتایج نشان داد که تحت شرایط تنش شوری گیاهان تلقیح شده در مقایسه با گیاهان تلقیح نشده از وزن خشک بهتری برخوردار باشند. الگوی پروتئین های بافت برگی به کمک روش الکتروفورز دو بعدی مورد مطالعه قرارگرفت. ژل های بعد دوم بعد از تصویر برداری، به کمک نرم افزارPD-quest، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و کمیت و کیفیت بیان پروتئین ها در تیمارهای مختلف مقایسه شد. طی این تجزیه تحلیل 15 لکه پروتئینی از نظر بیان معنی دار بود که چهار لکه مربوط به پروتئین های درگیر در مسیر سم زدایی، چهار لکه مربوط به پروتئین های درگیر در مسیر سوخت و ساز و هفت لکه مربوط به پروتئین های درگیر در مسیر فتوسنتز بود. بر اساس مقایسه ژل های مربوط به باکتری و شاهد (بدون باکتری) در دو محیط تنش و بدون تنش، باکتری باعث افزایش مقاومت گیاه تحت تنش شوری می شود.

زمینه و هدف: پسودوموناس آئروژینوزا، یک پاتوژن فرصت طلب و از عوامل اصلی ایجاد عفونت در بیماران دارای زخم های سوختگی می باشد. متالوبتالاکتامازها (MBLS) از مهمترین عوامل ایجاد مقاومت به داروهای کارباپنم در پسودوموناس آئروژینوزا است. این مطالعه ضمن بررسی الگوی حساسیت آنتی بیوتیکی، به بررسی فراوانی متالوبتالاکتاماز (MBL) در بین ایزوله های پسودوموناس آئروژینوزا به دو روش فنوتیپی (Etest MBL) و ژنوتیپی (PCR) می پردازد.روش بررسی: تعداد 170 ایزوله پسودوموناس آئروژینوزا جداشده از بیماران سوختگی به روش بیوشیمیایی تعیین هویت، سپس الگوی مقاومت آنتی بیوتیکی آنها به روش کایربی بوئر تعیین گردید. سویه های تولیدکننده متالوبتالاکتاماز به روش Etest MBL شناسایی شدند و برای تشخیص ژن blaVIM از روش PCR استفاده گردید.یافته ها: مقاومت به آنتی بیوتیک های ایمی پنم، کاربنی سیلین، آمیکاسین، توبرامایسین، تیکارسیلین، پلی میکسین B، کلیستین سولفات (10mg) و کلیستین سولفات (25mg) به ترتیب %52.9، %74.7، %81.7، %88.2، %84.7، %10، %34.1، %28.3 بود. از بین این ایزوله ها 10 ایزوله (%11.1) (از 90 ایزوله مقاوم به ایمی پنم) تولید کننده آنزیم متالوبتالاکتاماز به روش Etest MBL بودند. تمام 10 سویه نسبت به پلی میکسین B و کلیستین حساس بودند و نسبت به بقیه آنتی بیوتیک ها مقاومت نشان دادند. با انجام آزمون PCR تمام سویه هایی که توسط Etest MBL  مثبت شدند توسط PCR  تایید گردیدند و همگی حامل ژن blaVIM-1 بودند.نتیجه گیری: این مطالعه نشان دهنده افزایش روند مقاومت آنتی بیوتیکی پسودوموناس آئروژینوزا به سبب تولید آنزیم متالوبتالاکتاماز می باشد. لذا با توجه به اهمیت بالینی این سویه های مقاوم در بیمارستان مورد مطالعه، شناسایی سریع ارگانیسم های تولید کننده این آنزیم ها و به کارگیری ابزارهای مناسب کنترل عفونت جهت جلوگیری از انتشار بیشتر این ارگانیسم ها ضروری است.

پسودوموناس آئروجینوزا از عوامل مهم بیماریزای فرصت طلب می باشد که با داشتن عوامل بیماریزایی متعدد قادر است طیف وسیعی از عفونتها را ایجاد کند. پیدایش و گسترش سویه های جدید مقاوم به آنتی بیوتیکها نیز درمان این عفونتها را با مشکل مواجه کرده است. هدف از انجام این مطالعه بررسی اثر ضد میکربی عصاره Ruta graveolens بر سویه استاندارد پسودوموناس آئروجینوزا 27853 ATCC بوده است. برای این منظور، ضمن تعیین مقدار حداقل غلظت ممانعت کننده از رشد و حداقل غلظت کشنده عصاره مورد مطالعه برای پسودوموناس آئروجینوزا، تغییرات تعداد باکتریها در حضور غلظتهای 1، 2، 4 و 8 درصد روتا گراوئولنس در مقایسه با نمونه شاهد مورد بررسی قرار گرفت و با تغییرات تعداد باکتریها در حضور 0.00078 و 0.00156 میکروگرم در میلی لیتر جنتامایسین، مقایسه گردید. نتایج به دست آمده نشان داد که عصاره بر پسودوموناس آئروجینوزا اثر ضد میکروبی دارد و مقدار حداقل غلظت ممانعت کننده از رشد و حداقل غلظت کشنده برابر بوده و معادل 10 درصد بدست آمد. مقایسه تغییرات تعداد باکتریها در حضور عصاره و جنتامایسین نیز نشان داد که غلظت 8 درصد عصاره بعد از 4 ساعت، اثری معادل غلظت 0.00156mg/ml جنتامایسین بعد از گذشت 2 ساعت دارد.با توجه به مقاومت بالای پسودوموناس آئروجینوزا به آنتی بیوتیکهای متداول، احتمال دارد که با مطالعه بیشتر بتوان از گیاهان دارویی، از جمله روتا گراوئولنس به عنوان دارو استفاده کرد.